πλάκα έχει να'χεις φτερά


νά'ρθω μαζί σου?

λαδωμένα τα χέρια μου
με ελληνική φιλοξενία

ένα χαμόγελο αμυδρά
χαράζει στην καρδιά μου

τις λεπτές (σχεδόν αόρατες)
έννοιες μιας αρετής

που αναγνωρίζει κανείς
σε κάποιου αγνώστου την ματιά

αργά το βράδυ -
σαν έναν κλέφτη που γνωρίζει

τον άλλο χωρίς να ειπωθεί
(τίποτα).

unlocking little beauties
revealing the hidden
interstices between
words


like discerning
some time ago
the different smiles
of a lover's lips.

a life full of
elsewhere

is everywhere

but here.

hold
her heart


in your eyes



and
whisper




the first word
of a secret




(a little
exploration



of silence.)

to pine for the blithe spirit
of childhood spring

a soul's tatters
mingling with the sound of rain –

appropriating such memories
in a futile attempt

to avoid realising the truth of things:
the moment is all you have.

happiness is
to delight
in a little gecko

enjoying a moth
for dinner

under the stars.